Universitede öğrenciyken para kazanmak amaçlı ilkokul, ortaokul öğrencilerine ders verdim yıllarca. Bir çok çocukla iletişim kurdum, vakit geçirdim. O yıllardan en çok aklımda kalan şey ise annelerinin hırsları altında ezilmiş çocuklar. Çocuğu matematik sınavından 70/100 aldı diye sevinmeyenler, sınıf birincisi olması için inanılmaz baskı yapanlar, çocuğun yapmak istemediği bir spora zorla/tehtidle gönderenler, çocuğunun kapasitesine saygı göstermeden onları zorlayanlar ve daha niceleri. O zamanlar değil çocuk sahibi olmak evlilikle ilgili bile fikirlerim yoktu ama şunu kendime söylüyordum asla böyle bir anne olmayacağım! O yıllarda bir annenin gözünden bakamadığım için tek taraflı yani hep çocukların gözünden değerlendiriyordum olayları, bu yüzden çocuğunun sorunlu olduğuna inanan bir anneye çocuğu pedagoga götürmek yerine kendisinin bir psikolağa gitmesini bile tavsiye etmiştim! Ne küstahlık!
Bugün artık şartlar değişti ben bir anneyim, şimdi o annelerin hala davranışlarını eleştirebilirim ama bir çoğunu da çok iyi anlayabiliyorum. Mesela çocuğuna kurallar koyamayan her istediğini yapan annelere o zaman uzaylı gibi bakarken aslında içimde o annelerden bir parçayı taşıdığımı bilmiyordum hiç. Ben de Kuzey için tercihler yapiyorum onu cimnastiğe götürüyorum, resim atölyesine götürüyorum tamamen iyi niyetlerle sosyal olması için güzel uğraşları olması için emek harcıyorum zamanımı, paramı ayırıyorum. Geçen aylarda çok çok severek gittiği cimnastik derslerine girmek istememeye başladı kapısına kadar gittiğimizde içeri girmeyeceğini söylüyor ağlıyordu, ilk 2 hafta biraz oyunla biraz kandırarak içeri sokmayı başardık. Biliyorum ki sadece naz yapiyor çünkü derse katıldıktan sonra çok güzle vakit geçiriyor ve dersten çıkar çıkmaz ne kadar mutlu olduğunu ne kadar güzel vakit geçirdiğini anlata anlata bitiremiyor. Bu gitmek istememe hali sonraki hafta daha şiddetlendi evden hiç çıkmak istememeye gitti ağlayarak gitmek istemediğini söylediğinde -ne kadar ben devam etmesini çok istesemde- ara vermeye karar verdik. Şimdi düşündüğümde aslında başlangıçta hata yaptığımı düşünüyorum haftaiçi zaten okula giden çocugu, cumartesi-pazar da sabah çok erken kalkıp önce resim atölyesine ardından cimnastiğe götürmek akıllıca değildi. Ne de olsa henüz 3 yaşında ona program ağır geldi evinde oyuncaklarıyla oynamayı annesi babasıyla daha çok vakit gecirmesi tercih etti. Tercihine saygılı olarak hem cimnastiğe hem resim atölyesine ara verdik. Ara verdik diyorum çünkü bunları tamamen bırakmasını istemiyorum biraz daha büyüdüğünde bir tanesini olmak şartıyla tekrar deneyeceğim. Bu yaşadığımın benim için sınav olduğuna inanıyorum şimdi o eskiden kızdığım bir türlü anlayamadığım anneleri gerçekten anlıyorum hepsi çocuğunun aslında daha mutlu olmasını istiyorlar aksini düşünmek çok büyük bir hata olur. Ama hayat boyunca çocukların bizim tercihlerimizi seçmeyeceklerini bir ihtimal olarak düşünmek lazım. Umarım ilerleyen zaman içerisinde onun tercihlerini dikkate almayı, yapmak istemedikleri için zorlamamayı başarabilirim.
Bu arada söylemeden edemeyeceğim hangisinin daha iyi olduğu hakkında hiç bir fikrim yok :)) Çok uç olarak düşünürsem belki zorlasam zorla devam etsem 2,5 yaşında cimnastiğe başlamanın avantajıyla çok başarılı bir cimnastikçi olur belki doğru olan zorlamaktır, ilerde bana anne keşke zorlasaydın diyebilir mesela :)))
İnsan çocuğu olduğunda neden cennetin annelerin ayaklarının altına layık görüldüğünü anlıyor. Bir arkadaşım geçen gün mailinde şöyle yazmıştı " Dünyanın en zor işi insan olabilmek, ondan daha da zor olan şey ise anne olmak." Gerçekten de ne kadar doğru bugün çocukla ilgili verdiğin kararların, ona gösterdiğin tutumun 30 sene sonraki davranışlarına yansıyacağını bilmek çok ürkütücü değil mi ?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder